Dag ongeduldige bloggertjes,

we hoorden langs alle kanten dat er toch wel dringend een nieuw verhaal op onze blog moet verschijnen, want dat het al zo lang geleden is. En gelijk hebben jullie. Dus hou jullie vast, want we hebben weer heel wat beleefd!

Zo hebben we de afgelopen weken ontdekt dat de taxichauffeurs hier meer en meer van ons proberen te profteren. We betalen altijd al veel te veel omdat we geen van beiden goed zijn in afdingen en nog beginnen ze één voor één te klagen.
Na het etentje met andere vrijwilligers hadden we afgesproken om 7 cedis te betalen om naar Kenyase te rijden.Toen we onze straat bijna hadden bereikt, begon de chauffeur te roepen dat we veel te weinig betaalden en dat we minstens 15 cedis moesten geven. Aangezien je voor 12 cedis een busrit van 5u kan maken, vonden zelfs wij dit overdreven. We hebben hem 10 gegeven en zijn vlug uitgestapt. Met een bang hartje zijn we verder naar huis gewandeld, maar gelukkig is de taxi toch gewoon omgedraaid om zijn weg terug naar huis te beginnen.

Niet alleen de taxichauffeurs zijn hier gek, maar zeker ook de plaatselijke bevolking.
Zo waren we woensdag rustig op weg naar de meeting, wanneer we plotseling werden tegenghouden door een kereltje van pakweg 20 jaar en een vrouw rond de 60.
Hij begon tegen ons te roepen 'You gotta flash my lady, you gotta flash my lady!'
Geen van ons tweeën wist wat hij bedoelde. We hadden in eerste instantie dan ook verstaan 'You gotta FRESH my lady'. Bijna had dit oude dametje onze zakjes water over haar hoofd gekregen om haar te verfrissen.
Toen we door hadden dat we een foto moesten nemen, hebben we maar gedaan alsof we onze camera niet bijhadden en hebben onze tocht verder gezet.

Onze eigen gastfamilie is minstens evengek als de mensen die we op straattegenkomen hoor. We hebben weer een heleboel voorbeeldjes :)
Hier is het blijkbaar heel normaal als je kind om 6u 's morgens zijn huiswerk niet wil maken, dat dat de leerkracht opgebeld wordt. De telefoon wordt doorgegeven aan kleine Joël en de meester wordt boos dat hij er eens snel mee moet starten. Wij hopen dat deze gewoonte niet naar België overwaait, want anders gaan er nog veel leerkrachten met kleine oogjes voor de klas verschijnen!
Je zou denken dat iedereen hier dus vroeg gaat slapen als je om 6u aan je huiswerk kan beginnen. Fout gedacht..
De nacht ervoor werden we om 12u gewekt door onze goedheilige man die luidkeels aan zijn zanggebedje was begonnen. We draaiden ons op onze zij, drukte onze oren dicht, ... Maar niets hielp. Om 12u al met een ochtendhumeur zitten, vond Kaat toch maar niets en besloot in actie te schieten. Ze heeft héél vriendelijk gevraagd of hij misschien iets zachter kon zingen, want dat wij niet meer konden slapen op deze manier. Hij heeft onmiddellijk zijn gebedje gestaakt. Gelukkig!
Het gebeurt blijkbaar ook dat onze familie er in het midden van de nacht gewoon op uit trekt zonder dat wij er iets van weten. Zo werden we dinsdagavond rond 11u gewekt door een wenende Ayeye. Deze werd niet, zoals gewoonlijk, getroost door de mama, maar wel door de buurvrouw die ineens binnengestormd kwam.
Zij heeft Nana en Emanuel dan opgebeld om naar huis te komen. Voor ons is het nog steeds een raadsel waar ze waren....

Vorig weekend zijn wij er zelf ook weer op uit getrokken. We zijn naar Mole National Park gegaan. Zoals jullie waarschijnlijk al wel op de foto's gezien hebben.... we zijn de wilde beestjes aan opzoeken. Na een rit van een tiental uren, kwamen we aan in Tamale. Daar hebben we onze eerste nacht doorgebracht in een gezellig hotelletje. Lang was deze nacht echter niet, want om 2u moesten we al opstaan om de bus richting Mole te halen. Dat dachten we toch.. In Ghana weet je natuurlijk nooit. Onder de vrijwilligers wordt er dan ook wel een gesproken over Ghana Maybe Time. Je zal wel zien wanneer de bus komt. En inderdaad... na 2 uurs wachten, was ze daar dan eindelijk.
Nog een drietal uurtjes in de bus die de meest verschrikkelijke weg nam die we hier in Ghana al meegemaakt hebben. OVERAL hobbels en stof en stof en hobbels! We zagengewoon oranje toen we uitstapten.
We zouden overnachten in het dorpje Larabanga. Slechts enkele kilometers verwijderd van het park. De 'hotel'eigenaar gaf ons allerlei mogelijkheden om naar het park te geraken. Je kon met de fiets, de bus, de taxi, te voet of ...... en dat vonden we allemaal op en top ... met de motor!
De keuze was snel gemaakt en al vlug stonden er 6 motors klaar om ons op te pikken. Nu was het wel zo dat we met 7 vrijwilligers waren. Dus dan maar gezellig met zen 3tjes op de motor.
Eens we in het park aankwamen, werden we al direct een jeep ingesleurd om op safari te gaan. Hierdoor kregen we de kans om héél dicht bij de olifanten te komen. We vonden het allebei een leuke ervaring. Da's zo eens iets anders dan Kai-Mook in een kooitje.
In de namiddag hebben we ons met zen allen aan het zwembad gelegd om dan 's avonds weer opgepikt te worden door onze privé-motorrijders. Die nacht hebben we op het dak geslapen. We hadden gehoopt op 10000 sterren, maar er was er niet eentje te zien. Jammer.
De volgende morgen stonden we weeral om 6u paraat om naar het park te vertrekken. Ditmaal zouden we een wandeltocht doorheen het park maken, maar de gids was al vertrokken.
Dan hebben we maar een heerlijk ontbijt genomen tussen de aapjes. Die kwamen het eten gewoon van tafel pikken. Daarna hebben we ons weer aan het zwembad gelegd.
Na zo'n dagje luieren, kregen we allemaal toch wel zin in wat meer avontuur en besloten om die nacht te kamperen in het park zelf. En een avontuur was het! Gepakt en gezakt met een matje en muskietennet trokken we samen met een gids dieper het park in. We waren nog maar 5 minuten onderweg of de apen wouwen ons al aanvallen voor het eten dat we bijhadden.
Gelukkig hadden we een goed oplettende gids bij. Na een wandeling van een klein uurtje, kwamen we dan aan bij een mooie boomhut. Onze netjes opgehangen, wat koekjes gegeten en allemaal vlug ons bedje in, want om 2u begon voor ons alweer een nieuwe dag.
In het donker was de weg door het park nog net iets avontuurlijker dan de avond voorheen. We dachten dat we gevolgd werden door een dier, zagen overal dingen die er niet waren, ... maar dat maakte het net spannend :)
De bus die we moesten nemen om naar huis te gaan, stond al op ons te wachten. Instappen en een rit van meer dan 10u weer naar huis. Vermoeiend!

Afgelopen weekend was heel wat minder spannend. We zijn thuis moeten blijven omdat we allebei ziek zijn. Net als onze kleine broer Ayeye bleef ook Dorien niet gespaard van malaria. Wat Kaat heeft, vinden we niet zo proper om te vermelden :)

We zijn dus ook al 2 dagen niet naar school kunnen gaan.
Heel jammer, want we hebben ervoortaan heel wat meer te doen. We worden inelke les ingeschakeld en wewaren eindelijk aan onze schilderacties begonnen.
Normaal gezien zouden we vorige week dinsdag starten met schilderen, maar toen konden om de één of andere mysterieuze reden de klassen niet samengezet worden. Geen probleem, dan beginnen we woensdag wel.
Of ook niet. Woensdag waren er weer geen borstels te vinden. Maar geen paniek, Bismark zou wel voor borstels zorgen, had hij gezegd.
Op naar donderdag. Nog steeds geen borstels te bespeuren, want de schilders hadden ze zelf nodig. Maar morgen.. ja, morgen zullen er ZE-KER borstels zijn. Inderdaad ja.. op vrijdag was er exact 1 verfborstel aanwezig. Nogal moeilijk om met 4 mensen een klaslokaal te schilderen als er maar één borstel is. Dan maar afwisselen en iedereen schilderde tot ie moe was.

Zo.. dat was weer een hele boterham die we jullie te vertellen hadden.
Wij hopen vlug beter te zijn en weer naar school te kunnen, want hier thuis maken we natuurlijk maar bijzonder weinig mee.

Vele groetjes uit Ghana!!