Good afternoon Madam or sir,
(Zo worden we elke morgen aangesproken door de leerlingen, met bijpassend ‘saluutgebaar')

In week vier viel weer heel wat te beleven! Voorbije donderdag namen we, naar goede gewoonte, een ‘dropped taxi' van het internetcafé naar huis. De taxichauffeur was heel vriendelijk en reed rustig. Net voorbij het bordje Kenyase, deeltje van Kumasi waar ons huis gevestigd is, reden we in een redelijk diepe put en kort hierna viel onze taxi stil. Wij dachten dat er een probleem was met de onderkant van de auto en dat de chauffeur eens een kijkje ging nemen, maar de chauffeur stapte uit en begon de auto van de berg te duwen. Stel je dit eens voor: een auto zonder lichten, met hierin twee Obruni's, die van de rechterkant naar de linkerkant geduwd wordt om vervolgens een aantal meter naar beneden te bollen.

Hier stonden we dan, aan een tankstation waar ze nu net de nodige benzine niet hebben. Er zat niets anders op dan een te wachten op een trotro. Ondertussen werden we vergezeld door twee Ghanezen die spontaan met ons begonnen babbelen. We stapten met vier in een trotro en bij ‘Hospital junction' stapten de Obruni's uit.

Net nadat we dachten alles gehad te hebben voor die dag begon het te regenen. ALTIJD nemen we een taxi tot thuis en NOOIT regent het dan! Die ene keer dat we het laatste stukje moeten wandelen begint het te regenen. Eerst voelden we enkel druppels in onze rug, maar na een tijdje regende het harder met als gevolg dat we thuiskwamen als twee verzopen katjes.

Het voorbije weekend hebben we doorgebracht in de hoofdstad Accra. Hiervoor namen we om half twee de STC - bus zodat we een vijftal uurtjes later in Accra zouden aankomen. Natuurlijk blijft het Ghana en waren we pas rond acht uur in Accra. Hierdoor konden we niet meer terecht in het hotel waar de kamers geboekt waren omdat de receptioniste al naar huis was. Hebben we de nacht maar doorgebracht in het ‘Crown Prince' hotel.

Zaterdag zijn we naar het strand geweest om te ontspannen. Na onze lunch besloten we een wandelingetje te maken over het strand. Onderweg kwamen we twee vriendelijke Ghanezen tegen die onmiddellijk onze vrienden wilden zijn. Eén van de twee vroeg aan Kaat of hij haar oorbellen mocht hebben als teken van hun vriendschap. Kaat wilde natuurlijk niets afgeven dus gaf hij zijn armbandje maar af. Na het geïnspecteerd te hebben, besloot Kaat het toch maar aan de kant te leggen aangezien schimmeldiertjes zich aan de binnenkant van het armbandje genesteld hadden. Zeer vreemd, maar één van de vrijwilligers nam het armbandje mee als aandenken aan Ghana.

Na het strand gingen we naar het hotel om te douchen. Elk weekend hopen we op een hygiënische douche met stromend water. Spijtig genoeg was dit hotel niet zo luxueus uitgerust en moesten we ons, opnieuw, douchen met emmers.

Onze avondactiviteit was een bezoek aan ‘The National Theatre' waar we een Gospelvoorstelling bijwoonden. Beiden verwachtten we een dansend koor zoals in de films van Sister Act. Geen enkel been werd verzet tijdens het zingen! Deze gospelervaring viel ons dus eigenlijk wel een beetje tegen aangezien het enkel wat gelovige liedjes (in Twi) waren die gezongen werden door de verschillende kerkkoren van Accra.

Zondag namen we de STC - bus terug naar Kumasi en namen we een duik in het zwembad van het Rexmar hotel.

Maandagavond hebben we een hilarische avond beleefd! Door de vermoeidheid en de hitte hebben we gesprekken gevoerd over communicerende vaten, gelinkt aan bedpannen en de neus van Michael Jackson. De avonden lijken wel telkens gezelliger te worden.

Kaat had een iets minder leuke ervaring deze maandag. Dorien lag net in haar bed, onder het muskietennet, en Kaat kwam van het toilet. Voor ze haar bed inkroop dronk ze nog even wat water uit een zakje. Ze stikte bijna in haar drinken en Dorien bleef in haar bed liggen, aangezien het een minuut duurt eer je onder een muskietennet onderuit bent.

Kaat was eigenlijk een beetje boos omdat Dorien haar niet kwam helpen, maar een dag later gebeurde hetzelfde bij Dorien en ontdekte ze dat het eigenlijk toch best grappig was.

Dinsdagavond startte Kaat een nieuwe manier van voedselvertering. Na het eten gaan we zogoed als altijd onmiddellijk in bed liggen. De moeder van Dorien vertelde haar dat het beter is een wandelingetje te maken voor het slapengaan omdat zo het eten beter verteert. Kaat had een berg rijst gegeten en zat een beetje met een opgeblazen gevoel. Dorien gaf haar de wijze raad van haar mama en Kaat begon te wandelen en te dansen in de slaapkamer.
Zo wordt elke avond leuker!

Dinsdagnamiddag zijn we naar het ‘Culture Center Kumasi' geweest met Bismarck. We vroegen op school hoe we in het Culture Center konden geraken en Bismarck stelde voor om ons te vergezellen tijdens onze trip. Op deze ‘markt' hebben we enorm veel leuke spulletjes en souvenirs gezien dus deze trip is zeker voor herhaling vatbaar.

Woensdagmorgen begon minder leuk. 's Morgens, 5.15u, werden we wakker door ‘Nanna' die tot God aan het zingen was. Beiden waren we nieuwsgierig waar ze nu net aan het zingen was en dus besloot Kaat eens een kijkje te gaan nemen.

Nanna stond buiten te zingen terwijl haar man (de pastoor) om half zes 's morgens over de zetel hing met zijn broek op half zeven en het jongste zoontje lag, nog steeds, op de mat te slapen!

De kleine Ayeye (2,5jaar) gaan we toch wel missen als we terug naar België komen. Hij doet ons denken aan onze huisdieren thuis, Poes (Kaat) en Woppy (Dorien). Net zoals onze Belgische katers ronkt Ayeye. Dit heeft een iets minder aangename oorzaak, namelijk het snot dat echt overal bij hem te vinden is.

Ayeye is niet het enige huisdier. Ook kwam maandagavond, tijdens het eten, een poot tussen de deur gekropen. Een paar seconden later zag Dorien dat het een spinnenpoot was en waarschuwde Kaat dat ze langzaam moest opstaan als ze geen spin in haar haren wilde. Emmanuel kwam met zijn slipper en gaf de spin een heilige dood.

Op school gaat het al veel beter dan in het begin. Kaat doet aan Picture Reading in KG 2 (aangezien deze leerlingen nog niet echt kunnen lezen) en Dorien geeft Engelse les in BS 3. Tijdens de speeltijd hebben de leerlingen van BS 3 ons een dansje geleerd en moesten we met hen springtouwen. Het is echt leuk om zoveel vriendschap te krijgen van deze kinderen!

Meer avonturen kan u weer lezen in ons volgend blogverhaal.

Groetjes uit het nog steeds warme Ghana,

Obruni's Kaat en Dorien