Hey!

Na een week zijn we eindelijk in een internetcafe geraakt.
Waarom niet eerder? Om het snelste internetcafe te bereiken, moeten we over de markt en geloof ons.. GEEN normale markt! Een 40 kilometer lange markt VOL met mensen die wel hun weg weten in Ghana. Dit is iets wat we, tot nu toe, zoveel mogelijk willen vermijden.

We zijn dinsdagavond goed aangekomen.Toen we buiten kwamen werden we onmiddellijk aangevallen door de hitte. Njammie (= Projects Abroad staff member) nam onze koffers en hierbij mochten we totaal niet helpen! Onmiddellijk moesten we onze koffers loslaten en hem alles laten dragen. DIT WAS VEEL!

De volgende dag startte met een busrit van vijf uur naar Kumasi. Hier maakten we opnieuw kennis met een nieuwe 'begeleider', Tony. Hij bracht ons naar het gastgezin. In tegenstelling tot de informatie die we vooraf gekregen hadden, bestond het gezin uit 3 zonen van 7, 4 en 2.5 jaar.
De Ghanezen zijn ZEER direct, vooral onze 'gastmoeder'.
In het gastgezin maakten we kennis met Luke (Brit) en Jelle (Nederlander), maar zij vertrekken donderdag naar andere gebieden. Na de introductie bij het gastgezin startte onze toer door het stadscentrum. WAT EEN HEL! Het was ongeveer 45 graden, we moesten de 40km lange markt over EN dit op een te snel tempo en zonder drinken. Met een bijna flauwgevallen Dorien als gevolg.. Hier ging dan ook onze eerste Ghaneese lunch aangezien we onmiddellijk in een taxi verdwenen, richting PA - Office in Kumasi. Hier maakten we kennis met de andere vrijwilligers van Projects Abroad. (Even ter informatie: 8 van de 20 vrijwilligers spreken Nederlands)
Na een quiz vetrokken we met een tro - tro (= minibusje waar je met zo'n 15 mensem ingepropt wordt) naar een restaurantje voor onze EERSTE maaltijd.

Donderdag startten we met een introductie op school. We maakten kennis met de directeur, onderdirecteur en vooral DE Ghaneese kindjes. We leken net Sinterklaas. Iedereen riep OBRUNI OBRUNI (= blanke) en wilde ons aanraken. Na een tijdje wachten (wat je de helft van je tijd doet in Ghana aangezien iedereen alles doet wanneer hij/zij daar zin in heeft) werden we geintroduceerd in de klas. Kaat heeft een klasje (KD 2) van ongeveer 4-jarigen en Dorien heeft een klasje (BS 1) van ongeveer 6 - jarigen. Geen een van beiden had een idee dat het lesgeven in Afrika er ZO aan toe ging. In de klas van Dorien kregen leerlingen de opdracht een tekstje te lezen op bord. Indien dit niet lukte, kregen de kindjes VAN ELKAAR drie slagen op de blote hand met een stok. Dit is zeer frustrerend, kinderen die elkaar slaan en geslagen worden. Je wou denken dat ze dit gewoon worden, maar dit is helemaal niet waar. De leerlingen zijn enorm bang van die stok en dit is zeer 'hard' om hiermee geconfronteerd te worden. Natuurlijk gaan wij deze stok NIET gebruiken, maar belonen we hen a.d.h.v. stickers en die dingen.
Wat ons ook opviel was de houding van de leerlingen en leerkrachten. IEDEREEN doet wat hij/zij wil en wanneer hij/zij dit wil. De eerste schooldag was dus vreemd voor ons beiden.

De volgende morgen stond de schoolbus weer klaar om ons (3 vrijwilligers en de 3 zonen) op te pikken. Hoeveel kuilen kan een weg hebben?! :D
De leerlingen startten met het leren marcheren voor Independence Day (6 maart) en dit duurde.. en duurde.. en duurde.. DRIE uren! Ondertussen zaten we daar, te wachten.. Rond 10u bestelden we eten en toen we rond 13u terug wandelden kwamen we de mensen tegen met ons eten. Dit gaan ze dus halen op de markt waardoor een Ghaneese maaltijd zo'n 2uur op zich laat wachten.
Na de schooldag trokken we naar Lake Bosomtwe met een tiental vrijwilligers. Dit was een ENORM relax weekend. Gewoon wat zitten of liggen aan een meer onder de palmbomen. Lekker niets doen, enkel genieten van de rust (groot verschil met onze dagelijkse omgeving in Kumasi). Na dit weekend keerden we weer huiswaarts en lagen we rond 20.00u in bed, onder onze muskietennetten!

In het algemeen hebben we een vreemd gevoel bij Ghana. Tot nu toe gaat de tijd niet zo snel voorbij als we hoopten, maar zo'n 15 andere vrijwilligers bevestigen dat dit in het begin zo is maar dat dit na een tweetal weken helemaal verandert.
We zijn allebei zeker dat dit een levenservaring is, maar we moeten ons nog aanpassen aan het Ghaneese leventje.Ondertussen nemen we de dagen zoals ze komen, want als je 's morgens opstaat weet je in Ghana nooit wat er die dag gaat/kan gebeuren!

Groeten uit Ghana,
OBRUNI'S Kaat & Dorien