Week 7 en 8 in Ghana

'God bless our homeland Ghaaaaana
and make our nation great and strong'

Dit is het lied dat we elke morgen horen voor we aan onze werkdag beginnen.
Werkdagen waarop je nooit weet wat die dag zal brengen.
We hebben jullie lang geleden als eens verteld dat we een klaslokaal mochten schilderen.
Inderdaad ja.... de muren hebben we een kleurtje mogen geven. De tekeningen erop schilderen, mogen we ineens niet meer. Eerst mochten we ze nog tekenen en dan zou de schilder ze wel inkleuren, maar ook dit is ondertussen veranderd. We moeten nu tekenen op grote kartonnen en die zullen ze dan tegen de muur hangen.
We wachten al een week op deze tekenblaren... Benieuwd wanneer ze ook echt aanwzig zullen zijn. We hopen dat dit volgende week toch wel het geval zal zijn, want de toetsen en examens gaan NORMAALGEZIEN beginnen. Dan hebben we dus alle tijd om onze tekenkunsten eens boven te halen.

Omdat we vorige week dus niet konden schilderen, zoals we wel netjes gepland hadden (Doe dat nooit in Ghana!! Dat zouden we toch al wel geleerd moeten hebben ondertussen) zijn we vaak op tijd naar huis gegaan. Wat voor een aantal nieuwe belevenissen thuis zorgde.
Zo hadden we bijvoorbeeld wat extra tijd om met Ayeye te spelen.
Het kleine broertje gezellig op de schoot pakken.... dat doet Kaat geen tweede keer meer.
Dat kereltje had zo'n volle pamper, dat het er blijkbaar gewoon naast kwam gelopen.
Logisch gevolg --> een natte broek. Die van Kaat dan.
We hebben ook een nieuwe lunchgewoonte aangekweekt. Een lekker sapje en enkele sneetjes brood met een eitje. Mmmm..
Alleen is het soms nogal moeilijk om aan die eieren te geraken.
We stopten onderweg naar huis even in onze vaste stek voor wat drinken en twee eitjes.
We haalden ons beste Engels boven 'Twe eggs please' en kregen boenk als antwoord 'They' are finished' Beiden zeiden we doodnormaal 'Oké' terwijl we met grote ogen stonden te kijken naar een karton met nog 5 eieren op.
Dan maar in het winkeltje daarnaast proberen. Daar hadden we net iets meer geluk.

Nu we het toch over eieren hebben... we hebben in Cape Coast gezien hoe een taxichauffeur MET PASEN een kip overreed. Blijkbaar zijn die beestjes dat hier gewoon, want ze wandelde rustig verder terwijl de pluimen in het rond vlogen.
We hebben nog gezocht of we haar chocolade eitje ergens konden vinden.. maar helaas.
Dan zijn we maar op zoek gegaan naar krokodillen. Minstens even spannend!
En ja hoor, we hebben er gevonden. Net zoals we een gekke Hollander hebben gevonden.
Deze is hier een hele tijd geleden voor 3 weekjes naartoe gekomen om even tot rust te komen. Ondertussen woont de mens hier al 6,5 jaar. Hij heeft samen met zijn vrouw een soort van dierentuin uit de grond gestampt. Zij vangen beestjes op die anders door jagers doodgeschoten zouden worden. Ze geven de jagers zelfs geld wanneer ze een diertje uit het regenwoud naar hen brengen in plaats van het dood te schieten.
Prachtig initiatief vonden we dat en we hebben met open mond naar hun verhalen geluisterd.

Met een iets minder open mond, maar met dubbel zo'n grote ogenhebben we geluisterd naar 2 Afrikanen die hun allernieuwste versiertruc op ons uitprobeerden.
We zaten rustig aan het strand waar 's avonds een optreden zou plaatsvinden. Komen er ineens twee Ghanezen bij ons aan tafel zitten die vragen hoe laat onze performance zal beginnen. He??!! Vervolgens vragen ze onze naam om dan te zeggen 'Ah ja, jullie zijn de dames die we zoeken' Toen we niet toehapte bij deze openingszin, probeerden ze maar wat anders.
'Hey, ik kan raden op welke dag, maand en jaar jullie geboren zijn. Geef me drie kansen.'
Ja hoor.. hij had het bijna juist. Dorien is geboren op maandag 17 oktober 1990 en Kaat op woensdag 6 mei 1986. Voor degenen onder onsdie geen verjaardagen kunnen onthouden... ze zaten er GRANDIOOS naast.
Gelukkig kwamen de andere vrijwilligers ons toen halen om een hapje met hen te gaan eten.

Ook die andere vrijwilligers maken wel eens wat mee. Toen we vrijdag met zen allen gingen zwemmen in het zwembad van de universiteit, werden Babette en Nina na een uurtje uit het water gehaald met als enige uitleg 'Jullie weten wel waarom!!' Ook hier werden weer grote ogen opgezet. Na10 minuutjes besloot de redder om toch wat meer uitleg te komen geven aan de verbaasde meisjes. 'Jullie zwemshortjes nemen teveel water op!'
Nu moet je weten.. de gemiddelde Ghanees zwemt met 1 zwemshort tot aan de knieen en 1 boxershort. Hoe kanzo'n kort shortje numeer water opslurpen?!

Dit weekend hebben we besloten om thuis te blijven en aan ons eindwerk te werken. We hadden geen zin om dit van 's morgens tot 's avonds te doen, dus hebben we gisteren op onze kamer maar een duoparty gehouden met de foute muziek van Kaat haar laptop.
Dit feestje was ook ter ere van Dorien haar haren die eindelijk nog eens gewassen konden worden. Ze heeft 's morgens haar vlechtjes van haar hoofd laten halen. Heeeeeel grappig :D
Kaat vond dat ze heel wat weg had van Jean Marie Pfaff, maar na een emmerdouche kon ze die vergelijking gelukkig niet meer maken.
Vandaag gaan we nog een bezoekje brengen aan de zoo. Misschien komen we daar wel een aantal Blegische koeien tegen. We zijn heel benieuwd naar welke dieren er in een Afrikaanse dierentuin te vinden zijn.
Net zoals jullie benieuwd zullenzijn naar ons volgende verhaal !!

Heel veel groetjes uit Ghana!
Dorien en Kaat

Week 6

Dag ongeduldige bloggertjes,

we hoorden langs alle kanten dat er toch wel dringend een nieuw verhaal op onze blog moet verschijnen, want dat het al zo lang geleden is. En gelijk hebben jullie. Dus hou jullie vast, want we hebben weer heel wat beleefd!

Zo hebben we de afgelopen weken ontdekt dat de taxichauffeurs hier meer en meer van ons proberen te profteren. We betalen altijd al veel te veel omdat we geen van beiden goed zijn in afdingen en nog beginnen ze één voor één te klagen.
Na het etentje met andere vrijwilligers hadden we afgesproken om 7 cedis te betalen om naar Kenyase te rijden.Toen we onze straat bijna hadden bereikt, begon de chauffeur te roepen dat we veel te weinig betaalden en dat we minstens 15 cedis moesten geven. Aangezien je voor 12 cedis een busrit van 5u kan maken, vonden zelfs wij dit overdreven. We hebben hem 10 gegeven en zijn vlug uitgestapt. Met een bang hartje zijn we verder naar huis gewandeld, maar gelukkig is de taxi toch gewoon omgedraaid om zijn weg terug naar huis te beginnen.

Niet alleen de taxichauffeurs zijn hier gek, maar zeker ook de plaatselijke bevolking.
Zo waren we woensdag rustig op weg naar de meeting, wanneer we plotseling werden tegenghouden door een kereltje van pakweg 20 jaar en een vrouw rond de 60.
Hij begon tegen ons te roepen 'You gotta flash my lady, you gotta flash my lady!'
Geen van ons tweeën wist wat hij bedoelde. We hadden in eerste instantie dan ook verstaan 'You gotta FRESH my lady'. Bijna had dit oude dametje onze zakjes water over haar hoofd gekregen om haar te verfrissen.
Toen we door hadden dat we een foto moesten nemen, hebben we maar gedaan alsof we onze camera niet bijhadden en hebben onze tocht verder gezet.

Onze eigen gastfamilie is minstens evengek als de mensen die we op straattegenkomen hoor. We hebben weer een heleboel voorbeeldjes :)
Hier is het blijkbaar heel normaal als je kind om 6u 's morgens zijn huiswerk niet wil maken, dat dat de leerkracht opgebeld wordt. De telefoon wordt doorgegeven aan kleine Joël en de meester wordt boos dat hij er eens snel mee moet starten. Wij hopen dat deze gewoonte niet naar België overwaait, want anders gaan er nog veel leerkrachten met kleine oogjes voor de klas verschijnen!
Je zou denken dat iedereen hier dus vroeg gaat slapen als je om 6u aan je huiswerk kan beginnen. Fout gedacht..
De nacht ervoor werden we om 12u gewekt door onze goedheilige man die luidkeels aan zijn zanggebedje was begonnen. We draaiden ons op onze zij, drukte onze oren dicht, ... Maar niets hielp. Om 12u al met een ochtendhumeur zitten, vond Kaat toch maar niets en besloot in actie te schieten. Ze heeft héél vriendelijk gevraagd of hij misschien iets zachter kon zingen, want dat wij niet meer konden slapen op deze manier. Hij heeft onmiddellijk zijn gebedje gestaakt. Gelukkig!
Het gebeurt blijkbaar ook dat onze familie er in het midden van de nacht gewoon op uit trekt zonder dat wij er iets van weten. Zo werden we dinsdagavond rond 11u gewekt door een wenende Ayeye. Deze werd niet, zoals gewoonlijk, getroost door de mama, maar wel door de buurvrouw die ineens binnengestormd kwam.
Zij heeft Nana en Emanuel dan opgebeld om naar huis te komen. Voor ons is het nog steeds een raadsel waar ze waren....

Vorig weekend zijn wij er zelf ook weer op uit getrokken. We zijn naar Mole National Park gegaan. Zoals jullie waarschijnlijk al wel op de foto's gezien hebben.... we zijn de wilde beestjes aan opzoeken. Na een rit van een tiental uren, kwamen we aan in Tamale. Daar hebben we onze eerste nacht doorgebracht in een gezellig hotelletje. Lang was deze nacht echter niet, want om 2u moesten we al opstaan om de bus richting Mole te halen. Dat dachten we toch.. In Ghana weet je natuurlijk nooit. Onder de vrijwilligers wordt er dan ook wel een gesproken over Ghana Maybe Time. Je zal wel zien wanneer de bus komt. En inderdaad... na 2 uurs wachten, was ze daar dan eindelijk.
Nog een drietal uurtjes in de bus die de meest verschrikkelijke weg nam die we hier in Ghana al meegemaakt hebben. OVERAL hobbels en stof en stof en hobbels! We zagengewoon oranje toen we uitstapten.
We zouden overnachten in het dorpje Larabanga. Slechts enkele kilometers verwijderd van het park. De 'hotel'eigenaar gaf ons allerlei mogelijkheden om naar het park te geraken. Je kon met de fiets, de bus, de taxi, te voet of ...... en dat vonden we allemaal op en top ... met de motor!
De keuze was snel gemaakt en al vlug stonden er 6 motors klaar om ons op te pikken. Nu was het wel zo dat we met 7 vrijwilligers waren. Dus dan maar gezellig met zen 3tjes op de motor.
Eens we in het park aankwamen, werden we al direct een jeep ingesleurd om op safari te gaan. Hierdoor kregen we de kans om héél dicht bij de olifanten te komen. We vonden het allebei een leuke ervaring. Da's zo eens iets anders dan Kai-Mook in een kooitje.
In de namiddag hebben we ons met zen allen aan het zwembad gelegd om dan 's avonds weer opgepikt te worden door onze privé-motorrijders. Die nacht hebben we op het dak geslapen. We hadden gehoopt op 10000 sterren, maar er was er niet eentje te zien. Jammer.
De volgende morgen stonden we weeral om 6u paraat om naar het park te vertrekken. Ditmaal zouden we een wandeltocht doorheen het park maken, maar de gids was al vertrokken.
Dan hebben we maar een heerlijk ontbijt genomen tussen de aapjes. Die kwamen het eten gewoon van tafel pikken. Daarna hebben we ons weer aan het zwembad gelegd.
Na zo'n dagje luieren, kregen we allemaal toch wel zin in wat meer avontuur en besloten om die nacht te kamperen in het park zelf. En een avontuur was het! Gepakt en gezakt met een matje en muskietennet trokken we samen met een gids dieper het park in. We waren nog maar 5 minuten onderweg of de apen wouwen ons al aanvallen voor het eten dat we bijhadden.
Gelukkig hadden we een goed oplettende gids bij. Na een wandeling van een klein uurtje, kwamen we dan aan bij een mooie boomhut. Onze netjes opgehangen, wat koekjes gegeten en allemaal vlug ons bedje in, want om 2u begon voor ons alweer een nieuwe dag.
In het donker was de weg door het park nog net iets avontuurlijker dan de avond voorheen. We dachten dat we gevolgd werden door een dier, zagen overal dingen die er niet waren, ... maar dat maakte het net spannend :)
De bus die we moesten nemen om naar huis te gaan, stond al op ons te wachten. Instappen en een rit van meer dan 10u weer naar huis. Vermoeiend!

Afgelopen weekend was heel wat minder spannend. We zijn thuis moeten blijven omdat we allebei ziek zijn. Net als onze kleine broer Ayeye bleef ook Dorien niet gespaard van malaria. Wat Kaat heeft, vinden we niet zo proper om te vermelden :)

We zijn dus ook al 2 dagen niet naar school kunnen gaan.
Heel jammer, want we hebben ervoortaan heel wat meer te doen. We worden inelke les ingeschakeld en wewaren eindelijk aan onze schilderacties begonnen.
Normaal gezien zouden we vorige week dinsdag starten met schilderen, maar toen konden om de één of andere mysterieuze reden de klassen niet samengezet worden. Geen probleem, dan beginnen we woensdag wel.
Of ook niet. Woensdag waren er weer geen borstels te vinden. Maar geen paniek, Bismark zou wel voor borstels zorgen, had hij gezegd.
Op naar donderdag. Nog steeds geen borstels te bespeuren, want de schilders hadden ze zelf nodig. Maar morgen.. ja, morgen zullen er ZE-KER borstels zijn. Inderdaad ja.. op vrijdag was er exact 1 verfborstel aanwezig. Nogal moeilijk om met 4 mensen een klaslokaal te schilderen als er maar één borstel is. Dan maar afwisselen en iedereen schilderde tot ie moe was.

Zo.. dat was weer een hele boterham die we jullie te vertellen hadden.
Wij hopen vlug beter te zijn en weer naar school te kunnen, want hier thuis maken we natuurlijk maar bijzonder weinig mee.

Vele groetjes uit Ghana!!

Week 5 in Ghana

Good afternoon Madam or sir,
(Zo worden we elke morgen aangesproken door de leerlingen, met bijpassend ‘saluutgebaar')

In week vier viel weer heel wat te beleven! Voorbije donderdag namen we, naar goede gewoonte, een ‘dropped taxi' van het internetcafé naar huis. De taxichauffeur was heel vriendelijk en reed rustig. Net voorbij het bordje Kenyase, deeltje van Kumasi waar ons huis gevestigd is, reden we in een redelijk diepe put en kort hierna viel onze taxi stil. Wij dachten dat er een probleem was met de onderkant van de auto en dat de chauffeur eens een kijkje ging nemen, maar de chauffeur stapte uit en begon de auto van de berg te duwen. Stel je dit eens voor: een auto zonder lichten, met hierin twee Obruni's, die van de rechterkant naar de linkerkant geduwd wordt om vervolgens een aantal meter naar beneden te bollen.

Hier stonden we dan, aan een tankstation waar ze nu net de nodige benzine niet hebben. Er zat niets anders op dan een te wachten op een trotro. Ondertussen werden we vergezeld door twee Ghanezen die spontaan met ons begonnen babbelen. We stapten met vier in een trotro en bij ‘Hospital junction' stapten de Obruni's uit.

Net nadat we dachten alles gehad te hebben voor die dag begon het te regenen. ALTIJD nemen we een taxi tot thuis en NOOIT regent het dan! Die ene keer dat we het laatste stukje moeten wandelen begint het te regenen. Eerst voelden we enkel druppels in onze rug, maar na een tijdje regende het harder met als gevolg dat we thuiskwamen als twee verzopen katjes.

Het voorbije weekend hebben we doorgebracht in de hoofdstad Accra. Hiervoor namen we om half twee de STC - bus zodat we een vijftal uurtjes later in Accra zouden aankomen. Natuurlijk blijft het Ghana en waren we pas rond acht uur in Accra. Hierdoor konden we niet meer terecht in het hotel waar de kamers geboekt waren omdat de receptioniste al naar huis was. Hebben we de nacht maar doorgebracht in het ‘Crown Prince' hotel.

Zaterdag zijn we naar het strand geweest om te ontspannen. Na onze lunch besloten we een wandelingetje te maken over het strand. Onderweg kwamen we twee vriendelijke Ghanezen tegen die onmiddellijk onze vrienden wilden zijn. Eén van de twee vroeg aan Kaat of hij haar oorbellen mocht hebben als teken van hun vriendschap. Kaat wilde natuurlijk niets afgeven dus gaf hij zijn armbandje maar af. Na het geïnspecteerd te hebben, besloot Kaat het toch maar aan de kant te leggen aangezien schimmeldiertjes zich aan de binnenkant van het armbandje genesteld hadden. Zeer vreemd, maar één van de vrijwilligers nam het armbandje mee als aandenken aan Ghana.

Na het strand gingen we naar het hotel om te douchen. Elk weekend hopen we op een hygiënische douche met stromend water. Spijtig genoeg was dit hotel niet zo luxueus uitgerust en moesten we ons, opnieuw, douchen met emmers.

Onze avondactiviteit was een bezoek aan ‘The National Theatre' waar we een Gospelvoorstelling bijwoonden. Beiden verwachtten we een dansend koor zoals in de films van Sister Act. Geen enkel been werd verzet tijdens het zingen! Deze gospelervaring viel ons dus eigenlijk wel een beetje tegen aangezien het enkel wat gelovige liedjes (in Twi) waren die gezongen werden door de verschillende kerkkoren van Accra.

Zondag namen we de STC - bus terug naar Kumasi en namen we een duik in het zwembad van het Rexmar hotel.

Maandagavond hebben we een hilarische avond beleefd! Door de vermoeidheid en de hitte hebben we gesprekken gevoerd over communicerende vaten, gelinkt aan bedpannen en de neus van Michael Jackson. De avonden lijken wel telkens gezelliger te worden.

Kaat had een iets minder leuke ervaring deze maandag. Dorien lag net in haar bed, onder het muskietennet, en Kaat kwam van het toilet. Voor ze haar bed inkroop dronk ze nog even wat water uit een zakje. Ze stikte bijna in haar drinken en Dorien bleef in haar bed liggen, aangezien het een minuut duurt eer je onder een muskietennet onderuit bent.

Kaat was eigenlijk een beetje boos omdat Dorien haar niet kwam helpen, maar een dag later gebeurde hetzelfde bij Dorien en ontdekte ze dat het eigenlijk toch best grappig was.

Dinsdagavond startte Kaat een nieuwe manier van voedselvertering. Na het eten gaan we zogoed als altijd onmiddellijk in bed liggen. De moeder van Dorien vertelde haar dat het beter is een wandelingetje te maken voor het slapengaan omdat zo het eten beter verteert. Kaat had een berg rijst gegeten en zat een beetje met een opgeblazen gevoel. Dorien gaf haar de wijze raad van haar mama en Kaat begon te wandelen en te dansen in de slaapkamer.
Zo wordt elke avond leuker!

Dinsdagnamiddag zijn we naar het ‘Culture Center Kumasi' geweest met Bismarck. We vroegen op school hoe we in het Culture Center konden geraken en Bismarck stelde voor om ons te vergezellen tijdens onze trip. Op deze ‘markt' hebben we enorm veel leuke spulletjes en souvenirs gezien dus deze trip is zeker voor herhaling vatbaar.

Woensdagmorgen begon minder leuk. 's Morgens, 5.15u, werden we wakker door ‘Nanna' die tot God aan het zingen was. Beiden waren we nieuwsgierig waar ze nu net aan het zingen was en dus besloot Kaat eens een kijkje te gaan nemen.

Nanna stond buiten te zingen terwijl haar man (de pastoor) om half zes 's morgens over de zetel hing met zijn broek op half zeven en het jongste zoontje lag, nog steeds, op de mat te slapen!

De kleine Ayeye (2,5jaar) gaan we toch wel missen als we terug naar België komen. Hij doet ons denken aan onze huisdieren thuis, Poes (Kaat) en Woppy (Dorien). Net zoals onze Belgische katers ronkt Ayeye. Dit heeft een iets minder aangename oorzaak, namelijk het snot dat echt overal bij hem te vinden is.

Ayeye is niet het enige huisdier. Ook kwam maandagavond, tijdens het eten, een poot tussen de deur gekropen. Een paar seconden later zag Dorien dat het een spinnenpoot was en waarschuwde Kaat dat ze langzaam moest opstaan als ze geen spin in haar haren wilde. Emmanuel kwam met zijn slipper en gaf de spin een heilige dood.

Op school gaat het al veel beter dan in het begin. Kaat doet aan Picture Reading in KG 2 (aangezien deze leerlingen nog niet echt kunnen lezen) en Dorien geeft Engelse les in BS 3. Tijdens de speeltijd hebben de leerlingen van BS 3 ons een dansje geleerd en moesten we met hen springtouwen. Het is echt leuk om zoveel vriendschap te krijgen van deze kinderen!

Meer avonturen kan u weer lezen in ons volgend blogverhaal.

Groetjes uit het nog steeds warme Ghana,

Obruni's Kaat en Dorien

Week 4 in Ghana

Gegroet België!

Het werd nog eens hoogtijd voor een nieuw blogbericht met al onze avonturen.

Wie in Ghana bij een Katholiek gastgezin verblijft, moet er duidelijk aan en ingeloven.
Vrijdagavond kwam onze gastvader met een foldertje aanzetten. Hij had het in elkaar geknutseld voor zijn kerkgemeenschap en wou het maar al te graag eens met ons overlopen.
1,5 uur heeft heeft gepreveld over een foldertje van een half A4-blad!
Toen we hem achteraf zeiden dat we toch niet zo gelovig waren, maar wel respecteren dat hij Jezus de controle over zijn leven heeft gegeven, (iets wat we van hem ook met ons leven moesten laten gebeuren) heeft hij het gelukkig opgegeven.
Praise the Lord!
Spijtig genoeg had God nog meer voor ons in petto dit weekend. Op zondag moesten we mee naar de kerk. Om 10u begon het spectakel en om 1u zijn we de kerk uitgezet door onze hostmama. Ze vond dat we er lang genoeg hadden gezeten en moesten maar iets met de andere vrijwilligers gaan doen.
Zo gezegd, zo gedaan. Ze propte ons in een taxi die naar 'The Golden Tulip' reed.
Een sjiek hotel waardoor we eventjes vergaten dat we in Ghana waren.
Normaal moest je 20 Cedis (=10 euro) betalen om te mogen zwemmen, maar omdat Dorien en ik geen bikini aanhadden om naar de kerk te gaan, mochten we gratis binnen.
Hierkonden we ook van onze eerste lekkere spaghetti genieten.

Aan de rand van het zwembad vergaten we dan wel even dat het Ghana was, maar je wordt hier maar al te vaak aan herinnerd dat je zeker niet in België bent!
Zo krijgt Kaat bijvoorbeeld elke avond een smsje van haar juf. Zie je het bij ons al gebeuren dat je stagementor stuurt: 'Hi, how was your day? I hope it was fine. God loves u and He will recieve u into Himself and where He will be, there you will be also. I love you all and I miss you all. Goodnight!'
Een ander voorbeeldje: Toen we rustig naar een trotro aan het wandelen waren, kwamen we onze buurman tegen. Hij kwam vertellen dat hij een geweldig idee had. 'Dorien, wanneer jij terug naar België gaat, neem je mijn dochter maar mee!'
Met een mopje dat ze niet in haar koffer zou passen, zijn we er gelukkig vanaf geraakt.

Op maandag hebben we onze eerste echte onweersstorm meegemaakt.
We dachten even dat het dak op ons hoofd zou landen, maar blijkbaar heeft ons Ghaneese huis toch stand gehouden. Ook dinsdag werden we weer op zo'n onweersbui getrakteerd.

Natuurlijk is het hier niet alleen kommer en kwel en lachen wesoms wel eens een deuk.
Zo blijven de gesprekken met onderdirecteur Bismark en de informaticaleerkracht hi-la-risch.
We hebben ook voor de eerste keer kennis gemaakt met de toiletten op school. We hebben ze zo lang mogelijk ontweken, maar vandaag kon Kaat echt niet meer ophouden.
Tot haar grote spijt... want een toilet in Ghana is blijkbaar een betonnen plaat met een gat.
Het was dus mikken geblazen en we hebben ons krom gelachen toen ook Dorien eens een kijkje kwam nemen hoe die toiletten eruit zagen en de geur nogal overweldigend vond. Bismark betrapte ons tijdens het maken van onze foto's en vond het gek dat ze zo'n wc's niet in België op school hebben.

Zo.. dit was een korte update van week 4.
We blijven jullie uiteraard op de hoogte houden en geniet nog van het koude weer in België!

Oververhitte groeten uit Ghana,
Dorien & Kaat!

week 3 in Ghana

Akwaaba obruni's! (= Welkom bleekscheten)

Eindelijk kunnen we een blogverhaal schrijven vanuit het gasthuis. Zo moeten we de gevaarlijke'pipigoten' niet meer passeren, waar Kaat al eens in durft te vallen!
Alleen om te skypen en foto's up te loaden moeten we deze avontuurlijke trip nog steeds wagen.

Zaterdag is het Independence Day voor Ghana en hierop marcheren alle militaire diensten, scholen, ... door Accra en Kumasi. We gaan zeker een kijkje nemen in Kumasi en blijven dus dit weekend eens thuis. Met als gevolg: zondag gaan we naar de kerk al dan niet met ons boek(zingbRoek) vol zilverwerk!

Marcheren blijkt vrij vermoeiend te zijn voor de gemiddelde Ghanees want maandag wordt er niet gewerkt dus ook wij zijn een dagje vrij.
Dinsdag starten we vol goede moed aan onze nieuwe taak op school. We moeten geen klassikale Engelse les geven, maar mogen de leerlingen individueel begeleiden tijdens leesopdrachten waardoor hun Engels zou moeten verbeteren. We zien dit allebei meer zitten dan het lesgeven, omdat we nu het gevoel hebben meer te kunnen bereiken dan bij het klassikaal lesgeven, waarbij de helft niet kon volgen omwille van de taal.
We hebben het ook voor elkaar gekregen dat we een volledig klaslokaal mogen inrichten alsDE Belgische Dorien & Kaat klas! Hiha! We mogen deze klas schilderen, ...

Voor de rest hebben we ontdekt dat de hygiëne hier thuis echt op en top is! Ayeye placeerde een drolletje in het midden van de gang en Kaat voelde een dikke Afrikaanse spin over haar voet kruipen terwijl ze op het toilet zat! De broer hiervan vonden we even later in de keuken, maar deze is spoorloos verdwenen. We hopen dit niet terug te vinden als een Afrikaanse delicatesse op ons bord.
Nu we het toch hebben over het eten... Fried Yam blijkt heel lekker te zijn, maar als je die de volgende dag gekookt op je bord krijgt, haal je je neus toch wel even op!

De eerste brief van het thuisfrontis aangekomen in Kumasi! Kaat had de eer om deze woensdag in ontvangst te nemen. Dankjewel suske! ;)
Voor diegene die zich niet meer kunnen inhouden en nuook allemaal aan het schrijven willen, volgt hieronder ons adres:

Kaat Dewinter OF Dorien Jacobs
c/o Projects Abroad
Private mail bag
Kumasi
Ashanti Region
Ghana

Dit was het Ghaneese nieuws van 15.45u (plaatselijke tijd). Wij danken u voor het lezen en graag tot de volgende keer!

Groetjes uit Ghana,
Kaat & Dorien

Week 2 in Ghana

Hey nieuwsgierige Belgjes!

Week twee is ook alweer voorbij dus volgt een nieuw blogbericht.
Eerst en vooral willen we onze excuses aanbieden voor het gebrek aan foto's.
Zoals we al vertelden is het een redelijk tripje naar het internetcafe MAAR vandaag hebben we deze trip gewaagd. Eigenlijk kwamen we met de bedoeling ons een modum aan te schaffen zodat we deze verplaatsing niet telkens moesten maken, maar deze waren niet binnen en hiervoor moetem we dus nog een weekje wachten. Aangezien we niet voorbereid waren op het internetcafe hebben we onze digitale camera's in ons kluisje (Lees: een houten kistje dat je GEMAKKELIJK op kan pakken!

) achtergelaten. Met als gevolg dat er nog steeds geen foto's op de blog komen te staan, onze excuses maar het internet werkt niet mee in Ghana.

Voor de rest is onze week redelijk goed verlopen. Elke dag geven we het eerste uurtje Engelse les. Beiden vinden we het lesgeven een vreemde ervaring. We verwachtten deze leerlingen een leuke tijd te bezorgen met tussendoortjes en nieuwe werkvormen, maar het onderwijs verschilt zo van het onze dat het niet mogelijk is deze verwachtingen te realiseren. Soms hebben we het gevoel dat zij ons echt niet verstaan en hierdoor niet actief meewerken. Tijdens de volgende vergadering met de leden van de organisatie gaan we toch een aantal tips vragen om het lesgeven leuker te maken voor de kinderen EN voor ons.
Vandaag hebben we wel enorm gelachen met de informaticaleerkracht en de onderdirecteur.
Eenzeer grappig detail; Elke dag geeft deklasleerkracht van Kaat ons een TROSbananen. We hebben al een aantal pogingen ondernomen om deze subtiel te vergeten, maar telkens stuurt ze een leerling op ons af om ons er op tewijzen dat we onze bananen niet mogen vergeten!
Na een keertje te proeven van de bananen (die net hetzelfde zijn als in Belgie) hebben we besloten ze elke keermee tenemen. Dit bespaart een leerling het lopen engeeft ons de nodige energie!

Het voorbije weekend zijn we naar Beach Bostwua geweest, samen met zo'n 11 andere vrijwilligers. Het was echt een prachtig strand en het ideale weer om te zwemmen, maar toch hebben we ons niet aan de zee gewaagd. (Enkel de teentjes, voetjes en beentjes hebben het zeewater gevoeld) We hebben tenslotte nog 11 weken om ons te laten verwennen door het verfrissende zeewater!
Zaterdagavond gingen we uiteten en besteldeDorien een spaghetti bolognaise, in de hoop dat het deze keer goede was, maar helaas. BijBeach Bostwuawas desaus TE pikant enin het restaurant hadden ze de piertjes weer verpest!
Het enige minpuntje aan dit weekend was de terugrit naar Kumasi. Om 5.50u wachtten een trotro ons op om naar het station te rijden, maar onderweg werden we tegengehouden. De Ghaneese politie nam deze man zijn rijbewijs af met de reden 'Gij vervoert blanken dus ge zult wel geld genoeg hebben om het op bureau terug te komen kopen'. Komaan!
We hadden allemaal zoiets van'Hoe is dit mogelijk?', maar we kunnen er zelf niets aandoen dus hebben we maar stilletjes gezwegen.

Week twee sluiten we dus af met dit blogberichtje. We gaan met nieuwe moed en veel zin week drie tegemoet zodat we kunnen genieten van Ghana zonder ons teveel zorgen te maken over de, in het begin, vreemde dingen en gebeurtenissen.

We hopen zo snel mogelijk foto's te kunnenuploaden en meerdere reisverhalen te posten!
Vele groetjes uit het nog steeds warme Ghana,
Kaat & Dorien

Week 1 in Ghana

Hey!

Na een week zijn we eindelijk in een internetcafe geraakt.
Waarom niet eerder? Om het snelste internetcafe te bereiken, moeten we over de markt en geloof ons.. GEEN normale markt! Een 40 kilometer lange markt VOL met mensen die wel hun weg weten in Ghana. Dit is iets wat we, tot nu toe, zoveel mogelijk willen vermijden.

We zijn dinsdagavond goed aangekomen.Toen we buiten kwamen werden we onmiddellijk aangevallen door de hitte. Njammie (= Projects Abroad staff member) nam onze koffers en hierbij mochten we totaal niet helpen! Onmiddellijk moesten we onze koffers loslaten en hem alles laten dragen. DIT WAS VEEL!

Hij bracht ons naar het PA - kantoor in Accra. Hier maakten we kennis met een aantal andere leden van de organisatie. Al snel lagen we OP bed (in bed in namelijk veel te warm!) want om 3.30u moesten we weer opstaan.

De volgende dag startte met een busrit van vijf uur naar Kumasi. Hier maakten we opnieuw kennis met een nieuwe 'begeleider', Tony. Hij bracht ons naar het gastgezin. In tegenstelling tot de informatie die we vooraf gekregen hadden, bestond het gezin uit 3 zonen van 7, 4 en 2.5 jaar.
De Ghanezen zijn ZEER direct, vooral onze 'gastmoeder'.
In het gastgezin maakten we kennis met Luke (Brit) en Jelle (Nederlander), maar zij vertrekken donderdag naar andere gebieden. Na de introductie bij het gastgezin startte onze toer door het stadscentrum. WAT EEN HEL! Het was ongeveer 45 graden, we moesten de 40km lange markt over EN dit op een te snel tempo en zonder drinken. Met een bijna flauwgevallen Dorien als gevolg.. Hier ging dan ook onze eerste Ghaneese lunch aangezien we onmiddellijk in een taxi verdwenen, richting PA - Office in Kumasi. Hier maakten we kennis met de andere vrijwilligers van Projects Abroad. (Even ter informatie: 8 van de 20 vrijwilligers spreken Nederlands)
Na een quiz vetrokken we met een tro - tro (= minibusje waar je met zo'n 15 mensem ingepropt wordt) naar een restaurantje voor onze EERSTE maaltijd.

Donderdag startten we met een introductie op school. We maakten kennis met de directeur, onderdirecteur en vooral DE Ghaneese kindjes. We leken net Sinterklaas. Iedereen riep OBRUNI OBRUNI (= blanke) en wilde ons aanraken. Na een tijdje wachten (wat je de helft van je tijd doet in Ghana aangezien iedereen alles doet wanneer hij/zij daar zin in heeft) werden we geintroduceerd in de klas. Kaat heeft een klasje (KD 2) van ongeveer 4-jarigen en Dorien heeft een klasje (BS 1) van ongeveer 6 - jarigen. Geen een van beiden had een idee dat het lesgeven in Afrika er ZO aan toe ging. In de klas van Dorien kregen leerlingen de opdracht een tekstje te lezen op bord. Indien dit niet lukte, kregen de kindjes VAN ELKAAR drie slagen op de blote hand met een stok. Dit is zeer frustrerend, kinderen die elkaar slaan en geslagen worden. Je wou denken dat ze dit gewoon worden, maar dit is helemaal niet waar. De leerlingen zijn enorm bang van die stok en dit is zeer 'hard' om hiermee geconfronteerd te worden. Natuurlijk gaan wij deze stok NIET gebruiken, maar belonen we hen a.d.h.v. stickers en die dingen.
Wat ons ook opviel was de houding van de leerlingen en leerkrachten. IEDEREEN doet wat hij/zij wil en wanneer hij/zij dit wil. De eerste schooldag was dus vreemd voor ons beiden.

De volgende morgen stond de schoolbus weer klaar om ons (3 vrijwilligers en de 3 zonen) op te pikken. Hoeveel kuilen kan een weg hebben?! :D
De leerlingen startten met het leren marcheren voor Independence Day (6 maart) en dit duurde.. en duurde.. en duurde.. DRIE uren! Ondertussen zaten we daar, te wachten.. Rond 10u bestelden we eten en toen we rond 13u terug wandelden kwamen we de mensen tegen met ons eten. Dit gaan ze dus halen op de markt waardoor een Ghaneese maaltijd zo'n 2uur op zich laat wachten.
Na de schooldag trokken we naar Lake Bosomtwe met een tiental vrijwilligers. Dit was een ENORM relax weekend. Gewoon wat zitten of liggen aan een meer onder de palmbomen. Lekker niets doen, enkel genieten van de rust (groot verschil met onze dagelijkse omgeving in Kumasi). Na dit weekend keerden we weer huiswaarts en lagen we rond 20.00u in bed, onder onze muskietennetten!

In het algemeen hebben we een vreemd gevoel bij Ghana. Tot nu toe gaat de tijd niet zo snel voorbij als we hoopten, maar zo'n 15 andere vrijwilligers bevestigen dat dit in het begin zo is maar dat dit na een tweetal weken helemaal verandert.
We zijn allebei zeker dat dit een levenservaring is, maar we moeten ons nog aanpassen aan het Ghaneese leventje.Ondertussen nemen we de dagen zoals ze komen, want als je 's morgens opstaat weet je in Ghana nooit wat er die dag gaat/kan gebeuren!

Groeten uit Ghana,
OBRUNI'S Kaat & Dorien

Welkom op onze Reislog!

Hallo en welkom op onze reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar wij onsbevinden en waar we zijn geweest! Meer informatie over ons en de reis diewe maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor onze mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Wijzien je graag terug op onze reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met ons meereist!

Groetjes,

Dorien & Kaat